этиш. Дуба окуп сыйкырлоо, сыйкырлап коюу. Элдияр кара ташты дубалап, кара суунун түбүнө салып таштап, ал да аттанды («Эр Табылды»).

1. произносить молитвенное обращение;
2. этн. наговаривать (напр. воду для лечения), произносить заклинание;
кайыптан алган жай ташты, дубалап сууга малды эле фольк. заговорив таинственный камень жай (см. таш I), он окунул его в воду;
кара дубалап нагнав заклятием порчу.

дубала- (дин.)

Дуба окуу жолу менен сыйкырдоо, дуба окуу менен кубултуп жиберүү, көз боочулук сыяктуу таасир берүүгө аракеттенүү. Агынайдын бүбүлүк жайы бар, молдо дубалап берген суу мончокторду кыз-келиндерге тагып жүргөндөрдүн бири (Сасыкбаев). Элдияр кара ташты дубалап кара суунун түбүнө салды («Эр Табылды»). Ыраңдуу түздү жайлаган, Көз боочулап дубалап, Адамдын көзүн байлаган («Сейтек»).

дубала этишинин өздүк мамилеси. Бул эмне, дубаланып алган эмеби («Ала-Тоо»).

дубаланыш

дубала этишинин аркылуу мамилеси.

понуд. от дубала-.

дубалат-, дубалатты

дубала этишинин аркылуу мамилеси. Дубалатып таш салып Күндү жайлап жаагызды («Манас»).

дубалатуу

дубалаш