1. котельщик, мастер, изготовляющий котлы (кухонные);
казанчынын эрки бар, кайдан кулак чыгарса погов. котельщик волен сделать ушко (котла) там, где он захочет;
2. уст. повар, кухонный работник (на нём лежала вся кухонная работа);
ачуу менен чүчүүнүн даамын таткан казанчы стих. и горькое и сладкое вкушает повар;
казанчы күң (в эпосе) рабыня-повариха (выполнявшая все кухонные дела);
казанчы кул (в эпосе) раб, выполнявший чёрную работу по кухне.

зат. 1. Казан жасоочу адам. Казанчынын өз эрки кайдан кулак чыгарса (макал).
2. өт. Тамак-аш жасоочу адам. Ачуу менен таттуунун, Даамын таткан казанчы (Тоголок Молдо).

казанчы

1. Казан жасаган уста. Казанчынын өз эрки, кайдан кулак чыгарса (макал). 2. Тамак-аш жасаган, казан кармаган адам, ашпозчу. Ачуу менен таттуунун, Даамын таткан казанчы (Токтогул). Уйчу, койчу, казанчысы байлардын, Ээлей берди эчен жылы бакканын (Токомбаев).

полка кремнёвого ружья;
машааны ирмеп алганы, чоргодой болгон кызыл чок казанчыкка кнргени фольк. дёрнул он курок, красный уголь (т.е. искра) с носик (чайника) в полку проник.

казанчык, казанчыгы, казанчыкка

эск. Милте коюлуп атылуучу мылтыктардын дары сала турган бөлүгү. Чоргодой болгон көк милте, Казанчыкка киргени («Манас»).