совершенный; идеальный, не имеющий никаких дефектов и недостатков;
жеткилең тууган (в эпосе) высокородный (о человеке);
жеткилең ичик прекрасная шуба;
жеткилең бийик большая высота;
жеткилең кыйын иш очень трудное дело.
сын. 1. Бардык жагынан төп келишкен, жетик, билгич. Жесир жүрүп ат чапкан Жеткилең жеңең ушул эр («Манас»). Жетимиш уруу тил билген, Жеткилең чечен неме ошол («Манас»).
2. Толук жетиштүү, кемтиги жок. Ушундай жеткилең турмушту өзүбүз эле куруп алдык дейсиз го? (Убукеев). Дасторконуна кыл жукпайт, идиштери жеткилең (Сыдыкбеков).
1. Бардык жагынан төп келишкен, жетик, билгич. Жеткилең бабаң зор Манас, Жердегени кең Талас («Сейтек). Жесир жүрүп ат чапкан, Жеткилең жеңен, ушул эр («Манас»). 2. Толук жетиштүү, жетишерлик даражада, жеткиликтүү. Абылдын оокаты тың, өз алдынча жеткилең, таза (Сыдыкбеков). Жети-Өзөндө жедигер, Кадимкидей беш ай болуп, Жеткилең кыйын той кылып («Сейтек»).
совершенство, идеальность.
зат. Абдан мыктылык, жетик, өнүккөндүк, билгичтик.
Абдан мыктылык, жетиктик, билгичтик. Жеткилеңдигин билдирүү. Жеткилеңдик жайы бар.