ир.
1. виновный; преступник;
күнөөкөр сыяктуу башын төмөн салды он, как преступник, опустил голову;
алар абдан күнөөкөр болгондой төмөн карашты они опустили головы (букв. смотрели вниз), будто были очень виноваты;
2. грешник.
сын. Күнөөлүү, айыптуу, кылмышкер; жазыктуу. Күкүгү элем
көп элдин, Күнөөкөр болуп сеңделдим (Токтогул). Эрке кыз күнөөкөр сыяктуу табышын акырын чыгарды (Байтемиров).
1. Күнөөсү бар, жазыгы бар, кетирген жаңылыштыгы үчүн жооптуу, айыптуу. Адам баласын айбанга теңеген киши күнөөкөр (Сыдыкбеков). Эрке кыз күнөөкөр сыяктуу табышын акырын чыгарды (Байтемиров). 2. Мыйзамга, үрп-адат эрежелерине ылайык айыпталуучу адам, сот жообуна тартылган кылмышкер. Доочу менен күнөөкөрдүн сөзүн уккандан кийин бий чекир көзүн жуумп, бир аз ойлонуп отурду (Каимов). Күкүгү элем көп элдин, Күнөөкөр болуп сенделдим (Токтогул).
1. виновность;
2. греховность.
күнөөкөрдүк (күнөкөрдүк
эмес)
этиш. Күнөө коюу, күнөөкөр деп эсептөө, күнөөлүү деп табуу.
күнөөкөрлө- (күнөкөрлөэмес)
күнөөкөрлөн-, күнөөкөрлөнбө-, күнөөкөрлөнгөн
күнөөкөрлө этишинин өздүк мамилеси. Күнөөкөрлөнүп ылдый карады (Сыдыкбеков).
күнөөкөрлө этишинин кыймыл атоочу.
күнөөкөрлөө (күнөкөрлөө
эмес)
Күнөө коюу, күнөөлүү деп эсептөө, күнөөлөө. Күнөөкөрлөп айыптоо.
Күнөөсү бар экендик, айыптуулук, күнөөкөрдүн абалы.
уподоб. от күнөөкөр
представляться или как бы считать себя виновным, преступником;
атасын ошол бир көргөндө тааныбагандыгына күнөөкөрсүп, жер карады он опустил голову (букв. смотрел в землю), как бы признав себя виновным; он опустил голову, будто преступник.
Кандайдыр бир жаңылыштыкка күнөөлүү сыяктуу сезүү, өзүн күнөөкөр деп эсептөө. Абышкалар бирин-бири күнөөкөрсүнүп карашат («Ала-Тоо»).
1. преступное деяние, преступление;
2. грех, греховное деяние.
күнөөкөрчүлүк, күнөөкөрчүлүккө
күнөөкөрлүк менен бирдей.