кесел I
ар.
1. болезнь;
эмине кесели бар? что у него за болезнь?, чем он болен?
кеселди жашырса, өлүм ашкерелейт погов. если скрывать болезнь, смерть (всё равно её) откроет;
2. больной;
ал киши кесел тот человек болен.
зат. 1. Оору, дарт-, илдет. Жакшылыгы түк болбойт Жармашкан оору, кеселдин (Токтогул).
2. Оорулуу, илдеттүү адам. Доктор келип, кеселдин тамырын кармап. жүрөгүн тыңшап көрдү (Касымбеков).
1. Адамдын же жалпы эле жаныбарлардын сыркоо, оору абалы, дарт, илдет. Келген кесел чалып жерге кулатты, Муңга батып, төшөгүндө ал жатты (Баласагын). Кесел адам. Малдын кесели. 2. Оорулуу, илдеттүү, сыркоологон адам. Үсөн докторго бала жүгүрттү. Доктор келип, кеселдин тамырын кармап, жүрөгүн тыңшап көрдү (Касымбеков).
этиш. Ооруп калуу, ооруга чалдыгуу. Кеселдеп калды.
Ооруп калуу, дартка чалдыгуу, кесел болуу.
кеселде этишинин аркылуу мамилеси.
кеселде этишинин аркылуу мамилеси.
кеселде этишинин кыймыл атоочу.
кеселде этишинин кыймыл атоочу.
сын. Оорулуу, илдеттүү, дарттуу.
Оорулуу, кеселдеп калган, дарты бар.
~: кеселеп ич- пить по целой чаше (см. кесе I).
кеселман (оорулуу) (диал.)
Сыркоо, оорулуу адам. Жылкынын зардеби кеселманга табылгыс дары дейт. (Айтматов).