хриплый;
каргыл үн хриплый голос.
Кирилдеген, каргылданган. Угасыңбы менин каргыл үнүмдү, Эстейсиңби, кагаздай ак чачымды. (Токомбаев).
надевать ошейник;
каргылап тайган ит алып, кара барчын куш алып фольк. взяв борзую в ошейнике, взяв взрослого беркута.
Итке каргы тагуу, мойнуна каргы байлоо. Каргылаган Актайган, Азыр жара тартчудай («Сейтек»).
каргыла этишинин аркылуу мамилеси.
этиш. Үнү ачык чыкпоо, кардыгып, жолтоолукка учурагансып чыгуу. Анын үнү каргылданып акырын чыкты (Сыдыкбеков). Мусабек.. каргылдана сүйлөдү (Сасыкбаев).
хрипеть;
каргылданып калтыраган табышы менен своим хриплым дрожащим голосом.
каргылдан-, каргылдан ба-, каргылданган
Үнү ачык чыкпай, тоскоолдукка учурагансып, кардыгып чыгуу. Чоронун үнү каргылданып, сүйлөгөн сөздөрү отургандарга анча ачык угулбагансып жатты («Ала-Тоо»). Түн ортосуна жеткенде үнүм каргылданып бүтүп калды (Элебаев).
каргылдан этишинин аркылуу мамилеси.
каргылдант-, каргыл дантты
каргылдан этишинин аркылуу мамилеси.
каргылдан этишинин кыймыл атоочу.
каргылдан этишинин кыймыл атоочу.
каргыла этишинин кыймыл атоочу.
1. с ошейником, в ошейнике;
каргылуу тайган борзая с ошейником;
2. перен. крепкий, прочный, надёжный;
каргылуу тоо или каргылуу кара тоо или каргылуу бел
1) неприступная гора; недоступный перевал;
2) перен. обладающий всеми хорошими качествами: умный, доблестный, дающий прибежище, защиту и т.п.;
каргылуу тоом ураптыр - кайран достум сулаптыр фольк. опора моя рухнула - мой милый друг умер;
каргылуу эр сильный и храбрый молодец.
Каргы тагылган, каргысы бар. Каргылуу тайган.