этиш. Үнү ачык чыкпоо, кардыгып, жолтоолукка учурагансып чыгуу. Анын үнү каргылданып акырын чыкты (Сыдыкбеков). Мусабек.. каргылдана сүйлөдү (Сасыкбаев).
Үнү ачык чыкпай, тоскоолдукка учурагансып, кардыгып чыгуу. Чоронун үнү каргылданып, сүйлөгөн сөздөрү отургандарга анча ачык угулбагансып жатты («Ала-Тоо»). Түн ортосуна жеткенде үнүм каргылданып бүтүп калды (Элебаев).