этиш. Аркайып, тарбайып, сороюп көтөрүлүп чыгып туруу. Мүйүзү чоң каркайган, Бугу менен маралы (Осмонкул). Карагайлар каркайып, Бутактары аркайып (Үсөнбаев). Кара зоолор ар кай жерде каркайып (Осмонов).
1. быть высоким и стройным;
каркайган абышка статный старик;
2. торчать; выпирать;
каркайган сөөктөр торчащие кости.
каркай-, каркаюу, кар каят
Аркайган, аркайып чыгып турган көрүнүштө болуу. Кара зоолор ар кай жерде каркайып, Катарлашып калың тартып заңкайып (Осмонов). Мүйүзү каркайган тоо теке кулап келип, койчунун тушуна жатып калды (Сасыкбаев).
каркай этишинин аркылуу мамилеси.
понуд. от каркай-;
эки өркөчүн каркайтып, атаны алты сан болуп холощёных верблюдов с торчащими горбами (т.е. жирных) у него стало шестьдесят тысяч;
кабыргаңды каркайтып, карып кылды жокчулук фольк. бедность (тебя) обездолила, доведя до исхудания (букв. выпятив твои рёбра).
каркай этишинин аркылуу мамилеси.