1. зрачок;
2. перен. глаз;
суу карек слепой с открытыми глазами.

зат. 1. Көздүн ортосундагы карасы. Динардын көздөрүнүн кычыктары ачышып, каректерин жаш чайды (Сыдыкбеков).
2. өт. Баласы же өтө жакын кишисине кайрылуу иретинде айтылуучу сөз. Уктай койчу, карегим, Кара көзүм эрмегим (Бөкөнбаев). Кагылайын карегим, Жанып турган чырагым (Жантөшев).
¨ Көздүн карегиндей сактоо — абдан жакшы кароо, коруу, жоготпоо.

pupil II. пйуупл

karek
göz bebeği

карек, кареги, карекке
кареги менен тең айлануу

зрачок

1. Көздүн ортосундагы карасы. Чала жумган кирпиктердин арасынан көздүн каректери жалт эте түшөт (Айтматов). Динардын көздөрүнүн кычыктары ачышып, каректери жаш чайды (Сыдыкбеков). Көзүнүн кареги көрүнбөй, агы аңтарыла түштү («Ала-Тоо»). 2. өт. Балага же өтө жакын кишисине кайрылган учурда колдонулат. Каргадай болгон Топчубай, Кайрылып көрбөйт экенмин Карегим, сенин өзүңдү (Токтогул). Кагылайын каректи, Аман-эсен көрөмбү (Жантөшев).

карексиз