сыйкырчы, дүгөй, жайчы.
"Жаду" - "сыйкыр, дуба", "гөр" - сөз жасоочу куранды, "-чы" маанисинде.

Атаң көрү, эр деп ушуну айт, акылдуу десең кеменгер, каардуу десең жедигер, өзүм деген кишиге, үйрүлүп түшөт үстүнө деген атка ким конгусу келбесин. Чыңгыз
Хусаин Карасаевдин - "Камус Наама" сөздүгүнөн алынды.

ЖЕДИГЕР — этноним. Эпостун бүт дээрлик варианттарында кыргыз урууларынын бири катары учурайт: «Кыргыз уулу бу дагы, Улугу Багыш Жедигер» (Сагымбай Орозбаков, 3. 53). Сагымбай Орозбак уулу айткан варианттагы айрым саптарга («Казак, кыргыз, катаган, Жедигер, нойгут, думара Баарыбыз бир атадан» (Сагымбай Орозбаков, 3. 53) жана тектеш элдердин санжыра маалыматтарына караганда Ж. түрк элдеринде алгачкы пайда болгон ири урууга кирет. «Мажму аттаврихте» Ж-лер отузуулдун ичиндеги уруу деп айтылат.

ЖЕДИГЕР — эпизоддук кейипкер. Багыштын түпкү аталарынын бири экени гана эскерилет (Сагымбай Орозбаков, 3. 101).

Курандагы дубанын бир түрү.