м. ист.
басмачы.

~, ­ая, -ое
басмач-ка т.;
басмаческий отряд басмачылар отряды.

ср. ист.
басмачылык.

1. ист. басмач;
2. бандит;
3. южн. этн. лекарь, лечащий болезнь горла (см. басма 5).

зат. Орто Азияда Совет бийлигин чындоо күрөшүнө каршы чыгып, контрреволюциялык кыймылга катышкан бандит, душман.

басмачы

тар. Орто Азияда Совет бийлигинин орнотулушуна жана анын чыңдалышына каршы чыгып, контрреволюциячыл кыймылга катышкан, колуна курал алып, элди талап-тоноо, өлтүрүү жолуна түшкөн адам. Басмачылар ок жаадырып, Тоодон таштар кулатты (Бөкөнбаев). Аркамдан түштүң басмачы, Атаңдын өчү бар беле? (Барпы).

1. ист. басмачество;
2. бандитизм.

зат. Басмачылардын бандиттик иштери, талап басып алуучулук.

басмачылык

Басмачылардын талап-тоноочулук иштери, талап-тоноп алуучулук.