1. загрубевший, затвердевший, твёрдый;
2. гололедица;
каткалак болбой, жут болбойт погов. без гололедицы не бывает джута (см. жут I);
кара каткалаң бесснежная стужа (когда земля не покрыта снегом);
3. неурожай (вследствие плохой зимы);
4. лингв. (о звуке) глухой;
каткалаң үнсүз глухой согласный.

сын. 1. Катуу, тоң. Топурак катмары цементтей каткалаң болду («САЖИ»).
2. Катаал, катуу. Кечкурун күн бүркөлүп, каткалаң суук болду (Бөкөнбаев).
2. линг. Жумшак үнсүздөргө карама-каршы келүүчү үнсүз тыбыштар (к, т, н, х..). Каткалаң үнсүздөр. Каткалаң тыбыштар.

каткалаң
каткалаң үнсүз (лингв.)

КАТКАЛАҢ — Сайкалдын атасы Карачанын ылакап аты, к. Карача.

1. Катып калган, катуу, муз туруп калган. Күнгөйдүн топурагы какшып, жер кыртышы каткалаң (Сыдыкбеков). Кичи Айылдын кары каткалаң, кышы суук (Жантөшев). 2. Үн катышпай, жалаң шыбыш менен айтылуучу үнсүз (мис. п, т, к, ч.).

katkalan
sedasız (gram.)

каткалаңыраак