этиш. Карс-карс этүү, кагылышуу. Бакандар колдо карсылдап, Майышканын көрсүн де («Манас»).
издавать треск;
карсылдаган салыш башталган началось такое побоище, что треск шёл.
1. Кагылганда, урулганда карс-карс эткен дабыш чыгуу, карс-карс этүү. Мылтыктын огу тарсылдап, Доолдун үнү карсылдап («Манас»). Товар жүктөлүүчү кызыл вагондор такоолдорун карсылдата сүзүшүп чиркелүүдө (Сасыкбаев). Кара болот ооздук, Көмөкөйдө карсылдап («Сейтек»). 2. Аябай катуу күлүү, карс-карс күлүү. Атасы муну укканда ого бетер карсылдап күлдү («Ала-Тоо»).
1. треск;
2. перен. потасовка, лупцовка;
карсылдакка ал- или карсылдак алдына ал- лупцевать, тузить с треском.
зат. Карсылдата сабоо, кагылыш, сабаш. Кара карсылдакка алды.
Урулуудан, кагылуудан же бирөөнү сабаганда карсылдап чыккан катуу дабыш. Чогуу каптап Жедигер, Бөлөкбайдай абаңды, Карсылдакка алыптыр («Сейтек»).
карсылда этишинин аркылуу мамилеси.
понуд. от карсылда-;
манжаларын карсылдатып койду он звонко хрустнул пальцами;
карсылдатып саба- тузить с треском;
уста темирди карсылдатып ургулады кузнец так ударял (молотом) по железу, что треск шёл.
карсылда этишинин аркылуу мамилеси.
карсылдаш I
и. д. от карсылда-
потасовка.
карсылдаш- II
взаимн. от карсылда-
1. издавать треск (о нескольких предметах одновременно);
2. перен. тузить, лупцевать друг друга;
карсылдашып урушту они дрались так, что треск шёл.