КАЙГЫЛ — кырк чоронун бири, дайыма чоролордун катарында саналып өтүлөт. Манастын кайынына мал айдашып барганы жана жети кандан келген элчилерди Манастын алдына алпарып салам бердиргени эпосто эскерлет. Манас Каныкейге күйөөлөп баргандагы ат чаап жар тандоо расмисинде аты Карагер жыйырма жетинчи келип К. тагдырына буюрган Үркөрбүбүгө үйлөнөт (Сагымбай Орозбаков, 2. 150, 394, 420, 425, 3. 50, 176, 25, 27,_ 44).
этиш. Капалануу, кайгыруу, кейүү. Кайгыланбай кайрат кыл («Манас»).
печалиться, горевать;
асан кайгылан- сильно печалиться, сильно горевать.
кайгылан-, кайгыланба-,
кайгыланган
Кайгы тартуу, капа болуу, азап чегүү, убайымга түшүү. Кайгыланбай кайрат кыл, Сага түшчү салмак бар («Манас»). Эсимде! Бир күнү атам кайгыланды (Турусбеков).
кайгылан этишинин аркылуу мамилеси.
понуд. от кайгылан-
печалить, огорчать.
кайгылан этишинин аркылуу мамилеси.
кайгылан этишинин кыймыл атоочу.
кайгылан этишинин кыймыл атоочу.
печальный, горестный;
кайгылуу окуя печальный случай; трагический случай;
кайгылуу пьеса драма (пьеса с трагической развязкой).
сын. Капалуу, убайымдуу, күйүттүү. Капиталисттик өлкөдө Кайгылуу өсөт жаш балдар (Нуркамал).
kaygıluu
acıklı, kaygılı, mahzun, üzgün
кайгылуу
кайгылуу-капалуу
1. Кайгы-капасы бар, кейиштүү, убайым тарткан, кайгыга баткан. Кайгылуу адамга катуу сөз угуу оор болот, балам. («Ала-Тоо»). Кагылайын Олжобай, Кайгылуу кылып таштадың («Олжобай менен Кишимжан»). Кардыгачтын каты ушул, Кайгылуу болгон дарты ушул («Эр Табылды»). 2. Кайгы тарттырар, кейите турган, жамандык жагы бар. Кайгылуу окуя. Кайгылуу кабар. Кайгылуу иш. 3. Кайгы менен өткөн. Кайгылуу кыйын күндөрдү эскерип, көпкө чейин сүйлөшүп отурдук («Ала-Тоо»). Мен башыман өткөргөн оор, кайгылуу тарыхты ойлобоско аракет кылам (Абдукаримов).