туйгун
Толковый словарь кыргызского языка (1969)I зат. 1. Алгыр, кыраан ак куш. Куш төрөсү туйгун дейт, Туйгундан кийин тунжур дейт (Тоголок Молдо).
2. өт. Мыкты, даанышман. Туйгун эле улуу Ленин даанышман, Туулгандан эзгич менен кагышкан (Үмөталиев). Сүйлөтүп комуз күүлөгөн, Туйгун Током аманбы? (Тоголок Молдо).
ТУЙГУН II сын. Тынч, бейпил. Туйгун жаткан эл чаптым, Турпандан эчен олжо алдым («Эр Табылды»).
2. өт. Мыкты, даанышман. Туйгун эле улуу Ленин даанышман, Туулгандан эзгич менен кагышкан (Үмөталиев). Сүйлөтүп комуз күүлөгөн, Туйгун Током аманбы? (Тоголок Молдо).
ТУЙГУН II сын. Тынч, бейпил. Туйгун жаткан эл чаптым, Турпандан эчен олжо алдым («Эр Табылды»).