Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. Казан асууга ылайыктап жерден оюлуп, же таш тизип жасалган кемеге, же кирпич коюп жасалган от жагуучу жай. Эркиниңди отургузуп, тетиги үч кышты коюп очок жасап, от жакчы (Жантөшев). Кочегар Бочкин зор сыймык менен очоктогу алоолонгон жалынды карады (Сасыкбаев).
♦ Орун-очок алуу — туруктуу болуу, отурукташып калуу.