кыруу
Толковый словарь кыргызского языка (1969) I зат. Жээк, кыр, кырбу, курбу. Башында кыруусу көзүнө түшкөн фуражкасы бар (Сасыкбаев). Сакалчан киши калпагынын кыруусуна туруп калган тыпынды какты (Жантөшев).
КЫРУУ II сырд. Кулунду чакырууда колдонулат.
КЫРУУ III кыр этишинин кыймыл атоочу.
КЫРУУ II сырд. Кулунду чакырууда колдонулат.
КЫРУУ III кыр этишинин кыймыл атоочу.