Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. 1. Утуп алуу кызыкчылыгы менен аябай берилип, бир нерсе (акча, мал-мүлк ж. б.) сайып ойной турган оюндар. Тиги четте кумар ойноп төртөө отурат (Жантөшев).
2. Эңсөө; өтө берилүүчүлүк, кызыкчылык, берилип сүйгөндүк. Токтогулдун өнөрүн үйрөнүүгө кумар болушкан (Бөкөнбаев). Айнысаканды бир көрүүгө кумар болуп жүрө турган (Жантөшев). Кумары кануу. Кумары тароо.