колтук

зат. 1. Колдун ийин менен туташкан астыңкы бети, капталдын үстүңкү бөлүгү. Алым оң колтугунан кармай калды (Жантөшев).
2. өт. Кысык, бурч, түп. [Паровоз].. бийик жылганын колтугуна кирип токтоду (Сасыкбаев). Шарип сүрүшүп отуруп, деканаттын колтугундагы дубалда илинген витринага жакындады (Бейшеналиев).
¨ Колтук ачуу — сыр билдирүү, сыр алдыруу. Бир ооздуу болгула, тыш келгендерге колтук ачпагыла (Убукеев). Намысы болсо жигиттин, жоого колтук ачабы («Манас»). Колтугуна суу бүркүү — көкүтүү, бирөөгө каршы шилтеп коюу. Алардын [кожоюндардын] колтугуна суу бүркүп... большевиктерге бычагын курчутуп жаткандар — Бугимов өңдүү бузукулар (Сасыкбаев). Такыр колтук — колтуктун башы. Такыр колтук, өпкө деп, Конокбай кылыч салды дейт («Эр Төштүк»). Бир колтук — бир кол менен капталга кыса колтукталган нерсенин өлчөмү. Саякатка чыккан балдар.. бир колтук ышкынды.. көтөрүп келишкен (Сыдыкбеков). Коюн-колтук алышуу — 1) күрөшкөндө бир колду экинчи кишинин колунун астынан, бирөөнү сыртынан өткөрүп, белден же курдан алып кармоо; 2) достошуу, жакын, ысык болушуу.