кара
Толковый словарь кыргызского языка (1969) I зат. Ири мал, бодо мал (кой-эчкилерден башка мал). Алтоо сага алты кара берсин, Менин берерим башка (Аалы). Элемандын сан кара Ушунда жаткан көрүнөт («Эр Төштүк»).
КАРА II зат. 1. Тирек, жөлөк, медер, таяныч. Жабдык салып ат минип, Жака салып тон кийип, Жанымда болгон карам жок («Манас»). Аттанып жоого чыкканда,. Ала-Тоодой карасы («Семетей»).
2. Караан. Эл карасын көргөндө, Эси чыгып бөгүптүр («Манас»).
КАРА II зат. 1. Тирек, жөлөк, медер, таяныч. Жабдык салып ат минип, Жака салып тон кийип, Жанымда болгон карам жок («Манас»). Аттанып жоого чыкканда,. Ала-Тоодой карасы («Семетей»).
2. Караан. Эл карасын көргөндө, Эси чыгып бөгүптүр («Манас»).