этиш. Катуу кыйкыруу, бакыра кыйкыруу. Каары келип айкырып, Карт жолборстой бакырып («Эр Табылды»). Самар шашып калгандыктан, чыңырган ачуу үнү менен айкырып-айкырып жиберди (Таштемиров).
окрикивать; кричать, орать;
эмне айкырасың мага? что ты на меня орёшь?
короодон айкырып чыкты он с криком вышел со двора;
эшек айкырды осёл закричал.
Каарданып катуу кыйкыруу, айкырык салуу. Токто, сен кимсиң? – деди Базарбек айкырып (Каимов). Кез келгенин сойлотуп, Алмамбет кирди айкырып («Манас»).
айкыр этишинин аркылуу мамилеси.
айкыр этишинин аркылуу мамилеси. Аялыңды айкырта бербей кой деп койбойсуңбу («Чалкан»).
айкыр этишинин кыймыл атоочу.
айкыр этишинин кыймыл атоочу.
громкий и грубый крик; окрик;
айкырык сал- громко кричать (напр. на скачках, подбадривая коня своей группы);
айкырыгы көк жарып, артынан сүрөөн салыптыр фольк. (на скачках) с громким криком сзади подгоняли (скачущих коней).
зат. Катуу кыйкырык, ачуу чыккан үн. Айкырыгын баспастан, Эрмек келет сабалап («Эр Табылды»). Бир жагынан Музбурчак, Айкырыгы таш жарып Келе жатат чамынып («Манас»).
♦ Ач айкырык — кулак жаңырткан катуу кыйкырык. Жети асаба туу алып, Ач айкырык чуу салып («Манас»).
aykırık
çığlık, feryat, haykırma
айкырык, айкырыгы, айкырыкка
айкырып-кыйкырып
Катуу кыйкырык, айкырып чыккан ачуу үн. Сыртта жүргөн Чоно атасынын айкырыгын угуп, үйгө шашылып кирди (Каимов). Бир жагынан Музбурчак, Айкырыгы таш жарып, Келе жатат чамынып («Манас»).
айкыр этишинин кош мамилеси.
айкыр этишинин кош мамилеси. Айкырып урушуу, жаман-жакшы айтышып бакылдашуу. Эки кошунанын айкырышканы көчөнүн аркы бетиндегилерге даана угулду («Чалкан»).