в разн. знач. участок;
белгиленген участоктор намеченные участки.
зат. 1. Өзүнчө бир бөлүк жер. Курулуштун устасы Матвеев участоктун жайын түшүндүрүп жатты (Сасыкбаев).
2. Администрациялык-территориялык жагынан же өндүрүштүк жактан бөлүнгөн жер, бөлүк. Шайлоо участогу.
3. Кандайдыр бир иштин тармагы, бөлүгү. Саясий агитация — партиялык иштин эң маанилүү участогу («Коммунист»).
м.
1. участок (өзүнчө бир бөлүк жер);
земельный участок жер участогу;
приусадебный участок короо алдындагы участок; там арка;
2. участок (администрациялык жагынан бөлүнгөн жер);
избирательный участок шайлоо участогу;
врачебный участок врачтык участок;
3. (часть поверхности) жер;
поражённый участок кожи теринин бузулган жери;
4. перен. (область, сфера) бөлүк, жер;
важный участок работы иштин олуттуу, орчундуу бөлүгү;
5. воен. участок, бөлүк;
участок обороны полка полктун коргонуу участогу;
6. уст. (отделение городской полиции) участок (шаардык полициянын бөлүмү).
тилке (жер тилке, шайлоо тилкеси, ж.б.)
(участоктуу)
относящийся к участку, участковый;
экинчи участоктуу эл суду народный суд второго участка.