(ср. кой- II): ар кимди мурунга коймой жайы бар он готов дать каждому по морде (букв. по носу); ичип коймой адаты да бар он не прочь и выпить; у него есть привычка выпить.
Көздөрү сүзүлүп, коюуланган, бүткөн бою талыкшыган абалда болуу. Көздөрү коймолжуп, уйкуга баш койгусу келген бала сөзүн токтотуп, тынчып калды («Ала-Тоо»).