карылуу I
сильный;
өзү балбан карылуу, алп мүчөлүү, далылуу фольк. сам он сильный (силач), богатырского сложения, плечистый;
анын карылуу колдору Жамыйланын денесин жепжеңил өзүнө алып его сильные руки легко притянули к себе тело Джамили;
карылуу кол или карылуу билек сильная рука.
карылуу II
имеющий старика, старца, старого человека;
карылуу үй дом, в котором есть старые люди (старик, старуха);
карылуу үй ырымсыз болбос погов. дом, в котором есть старики, без примет не обходится.

I сын. Алдуу, күчтүү, күчү бар, каруулу. Токтогул орто бойлуу, чымыр, карылуу, кайраттуу киши болгон (Бөкөнбаев).
КАРЫЛУУ II сын. Кары адамы бар. Карылуу үй ырымсыз болбос (макал).

карылуу (күчтүү), каруу¬ луу

карылуу (кары адамы
бар)

каруулуу менен бирдей. Карылуу жигиттер көтөрчү каптарды ийниме салып өйдө чыкканда кабыргам майышат (Айтматов). Мандикерге кеткен карылуу азаматтардын ордун басуу оңой эмес эле (Абдукаримов).

Кары адамы бар, карысы бар. Карылуу үй – каадалуу үй.