карамык I
1. куколь (сорная трава);
2. название накожной болезни (при которой всё тело покрывается зудящей сыпью).
карамык- II
направить свои помыслы на что-л. (гл. обр. на то, чтобы поспать, не замечая всего остального);
уйкуга карамыгып отуруп, тамак ичалбай койду он так хотел спать, что не мог есть;
уйкуга карамыгып, турбай койду он никак не мог проснуться, не хотел расстаться со сном;
уйкусуна карамыгып, бат эле корулдап кетти его одолел сон и он быстро захрапел.

I зат. Кызыл гүлдүү, уругу уулуу отоо чөп.
КАРАМЫК II этиш. Уйкусу келүү, уйкуга берилүү, уйкуга мас болуу. Туруштан ышындыбы же уйкуга карамыктыбы, Шекер туруп карабады (Касымбеков).

карамык (зат а.), кара мыгы, карамыкка

карамык (тери оорусу)

карамык-, карамыгат,
карамыккан

Кызыл гүлдүү, уругу уулуу отоо чөп.

Денеге кызарып чыга турган, этти дүүлүктүрүп, ачыштырып жиберме тери оорусу.

Карараак, карасымак. Өңү карамык келген металлдан жасалган барельеф.

Уйкуга берилүү, уйкусу келүү, уйкуга мас болуп кыйналуу.– Барбаймын, кеткиле! – деп, уйкуга карамыгып, Кабыл чатырды башына чүмкөй түштү (Элебаев). Ширин уйкусуна карамыгып жатып калды (Сасыкбаев). Токтогул уйкуга карамыкса да, эски кементайын тартып жамынды (Токомбаев).

карамык карараак