зат. 1. Спорттук жарыштын акыркы бөлүгү.
2. Ушундай жарышка катышкандардын келип токтоочу жери, жарышка ыйгарылган аралыктын акыркы чеги.

finiş, bitiş.

финиш

м. спорт.
1. (заключительная часть состязания) финиш (жарыш мелдешинин акыркы бөлүмү);
бегун на финише ускорил темп жүгүргүч финишке жакындаганда темпин тездетти;
2. (конечный пункт) финиш (акыркы пункт, чек);
первым прийти к финишу финишке биринчи болуп келүү.

мара

1. Спорттук жарыштын акыркы бөлүгү. 2. Ушундай жарышка катышкандардын келип токтоочу жери, жарышка ыйгарылган аралыктын акыркы чеги.

сов. и несов.
финишке келүү (мелдешти бүтүү, чекке келүү);
конькобежец финишировал в бурном темпе коньки тебүүчү финишке мыкты темп менен келди.

~, ­ая, -ое
финиш-ке т.;
выйти на финишную прямую финишке чыгуу.