ар. -ир.
то же, что кумарчы.
1. кумарчы менен бирдей. Яшвин бузук салттуу, кумарпоз, ичкич киши («Ала-Тоо»). 2. Бир нерсеге кызыккан, берилген, кумар болгон. Китеп окуп, музыка укканга өтө кумарпоз Шейшебайдын келгенине Ниязкул кубанып кетти (Абдумомунов).
кумарпоздук, кумарпоз дугу, кумарпоздукка
кумарчылык менен бирдей. Артында калган эки көйрөң баласы зөөкүрчүлүк, кумарпоздук менен жүрүп, эң акырында кара баштары гана калды (Абдукаримов).