колорит, колорити, ко лоритти
м.
колорит (1. жив. картинада боёктордун мамилелештиги, айкалышы; 2. перен. бир нерсенин мүнөздүү белгиси, өзгөчөлүгү).
1. ыраң, ырайбешене;
2. колорит
1. Картинанын, түстүү гравюранын, фресканын ж. б. белгилүү бирдигин көрсөтүүчү боёктордун, түстөрдүн төп келиши, айкалышы. 2. өт. Бир нерсенин мүнөздүү өзгөчөлүктөрүнүн жалпы жыйындысы, негизги белгилерин көрсөткөн касиеттери.
ж.
колориттүүлүк (мүнөздүүлүк, өзүнчө бир түрдүүлүк).
~, ая, -ое
колорит-ке т.; колориттүү;
колоритный пейзаж колориттүү (ачык) пейзаж;
колоритный язык өзгөчөлүгү, тузу бар тил.