ар.
1. совершенство; совершеннолетие;
кемелге кел- достигнуть совершеннолетия;
кемелине келтирбей фольк. не дав возмужать;
кемелиңе келбей өл! бран. подохни ты прежде времени!;
2. большой, огромный;
кемел-кемел сары кыр огромные стога.

кемел
кемелге (кемелине) ке лүү

кемелине келгенде — баралына жеткенде, толуп жетилгенде.

КЕМЕЛ — эпизоддук кейипкер. Сейиттин уулу. Мысыр журтунун каны, баатыр. Бокмурун Көкөтөйдүн ашына эл чакыртканда эскерет.

1. Толук бүткөндүк, кемчиликсиздик. 2. Жетилген курак. Мурадын таап албаса, Кемел да болсо уул карып («Эл адабияты»). 3. Чоң, бийик, зорлуктун жогорку өлчөм-ченеми. Акыл жетпес кемелиң («Манас» С. О.).

ир. южн.
1. то же, что салмоор;
2. рогатка (для метания).

Баралына жетүү, жетилүү, толуу. Кемелине келбеген, Күч салышкан мен менен («Манас»). Кежир чыктың, ой Төштүк, Кемелиңе келбегин, Келерки күздү көрбөгүн! («Эр Төштүк»).