этиш. Караруу; күйүк тартуу, карарып ыш басуу. Терезеде кароолонуп жанган шам турат (Сасыкбаев). Токоч кароолонуп бышты.

кароолон-, кароолонбой,
кароолонгон

1. Караруу, ыш, күйүк басып, карарып кетүү. Кароолонуп бышкан нан. Мустафанын колундагы карбид чырагы өтө кароолонуп, каңырсып жанууда (Сасыкбаев). 2. Жарыгы ачык болбоо, күңүрт болуп туруу. Шахтердун чырагынын кароолонгон жарыгы бирде өткөөлдүн таманына, бирде бооруна тиет (Сасыкбаев). Тамдын кичинекей терезелеринен кароолонгон жарык үлпүлдөйт («Ала-Тоо»). 3. Тутулган себептүү карарып көрүнүү, күңүрттөнүү. Ай кароолонду. Күн кароолонду.

кароолонт-, кароолонтту

кароолон этишинин аркылуу мамилеси.

кароолонтуу

и. д. от кароолон-
1. потемнение, почернение;
2. затмение (солнца, луны).

кароолонуу

кароолон этишинин кыймыл атоочу.

кароолонуучу (а.)

кароолончу (ө. ч.)