барин, баринге

м. (мн. баре, бары)
1. уст. барин (помещик, жер ээси);
2. уст. (при обращении) мырза, таксыр;
3. пренебр. мырзасынган, ак билек.

1. Падышалык Россия тушундагы дворянин, помещик. || Революцияга чейинки Россиядагы коомдун жогорку катмарында турган адам (чиновник, аристократ). 2. өт. Жумуштан качкан, өзүнө тиешелүү жумушту башка бирөөгө жүктөй салууга тырышкан адам.