1. слухи, разговоры, пересуды;
ушак-айың сплетни, пересуды;
2. южн. издёвка, насмешка;
3. южн. вина; недостаток;
айың көрбөйт он в вину не ставит.
зат. Ушак сөз, имиш-имиш. Бул айың өрдөштөгүлөрдүн көбүнө угулат (Сыдыкбеков).
Азыркы кыргыз тилинде айьщ сөзү «ушак», «имиш сөз» дегенге жакын мааниде айтылат. Ал ай + ың деген морфемалардан турат. Уңгусу ай байыркы кезде айт деген маани берген, ага этиштен атооч сөз жасоочу -ың мүчөсү жалганып, айың «ушак» маанисиндеги сөз келип чыккан (ДТС, 29).
Ушак сөз, бирөөнү жаман аттуу кылып айтылган ар кандай кеп-келеч. Айыл-ападагы айың кептерди Асанакун баамдабай кое албады (Эсенканов). Чоң жинди экен анык деп, Кара калмак, манжуу журт, Айың кылып жүргөнү («Манас»).
хулить, поносить, порочить.
Бирөө жөнүндө ушак-айың кеп айтуу, жамандоо, имиш-имиш сөз чыгаргандык. Желмогуз шум мүнөзүн кыла салып, Арадан ушак айтып айыңдап жүр (Тоголок Молдо).
и. д. от айыңда-
хула, поношение.
Божомолду болгон деп, укканын көргөм деп ар нерсени көбүртүп-жабыртып айта бергенге маш адам; ушакчы. Айыңчылардан сестенип, Чагынов эл көзүнө урунуш үчүн, ары райондон келүүчү өкүлдөрдү акмалап, кеңсеге тушташ дарбазасынан чыкты (Турсунов).