Толковый словарь кыргызского языка (1969)
этиш. 1. Белгилүү бир жерге, орунга баруу. Шаарга жеттик. Чуу чыккан жерге элден мурун жетет (Байтемиров).
  1. 2.           Жетиштүү болуу, кемип калбоо, аз болуп калбоо. Кара нан жетпей ич ооруп, Турмушу кетти тарыга (Токтогул).
  2. 3.           Белгилүү куракка келүү, белгилүү жашка чыгуу. Өзү ушул жашка келсе, балдары эр жетип калгандыр (Касымбеков). Бойго жеткен уландар.
  3. 4.           Бир нерсенин учуру, убактысы, маалы келүү; акыркы чегине баруу. Күн жетти, мына эми жеңиш бизде (Нуркамал). Тубар койлор желиндеп, Туур маалы жеткенде (Осмонкул). Ажалы жетти.
  4. 5.           Тилеги, максаты ж.б. орундоо; ээ болуу. Анаржан, мен жете албай ал тилекке, Тарттырдым Касым арсыз эселекке (Абдыраманов). Даңкка жетти. Муратка жетти. Максатыңа жеткин! Жетпесе ар ким сүйгөнгө, Таалайы анын байланат (Жантөшев).
  5. 6.           Жеткиликтүү, жетиштүү болуу. Мага ушул айткандарың эле жетет, калганын жөн эле кой. («Ала-Тоо»). — Жетет, мындан кийинки келген машиналарды башка жакка жөнөткүлө («Ала-Тоо»).

¨ Төбөсү көккө жетүү к. төбө. Түбүнө жетүү — жок кылуу, ойронун чыгаруу, жоготуу. Опсуз тентек чырагым, Жеттиң менин түбүмө («Манас»). Жетимдин жетемин акыр түбүнө («Саринжи — Бөкөй»).