желке

зат. I. Моюндун арт жаккы бөлүгү, кежиге.[Эже].. уйпаланган чачын сылап, желкесине кайрыды (Байтемиров). Бай баласы муштап кетсе желкеге, Төгүп жашын, мөгдөп жерди караган (Бөкөнбаев).

1. 2.           Кежиге териси, моюн терисинин кежиге жагы. Жээн эл болбойт, желке тон болбойт (макал).
2. 3.           Арт жак, бир нерсенин арка жагы. Айылдын желке жагында. Копер мунарасы дөбөнүн желкесинде болучу (Сасыкбаев). Бул таштын желкесине салган короо (Маликов).

¨ Желкемдин чуңкуру көрсүн к. чуңкур.