Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. 1. Жарылган жыгач отун, майда чамынды. Эки жараканын башын отко салып коюп бир кемпир отурат (Бөкөнбаев). Алдагы жаракаңды ташта (Аалы)
2. Жарылуудан пайда болгон жылчык, тешик, ажырап кеткен жик. Жакшы го сенин жыгачың, Жарака кетип сынбаган (Токтогул). Батый жеңиштүү эмгек үчүн тапшырылган Кызыл тууну чоң таштын жаракасына сайып, Самат экөөлөп бекем орнотушту (Сасыкбаев).