Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. 1. Адамдын буту калың карга батып кетпес үчүн ылайыкталып жасалган бутка байлануучу нерсе, алкак. [Токтогул] бутума жапкакты байлап, эки бээ саамда айылдын үстүнөн чыгам деген болучу (Аалы). Жапкак кийип жөө чубап (Тоголок Молдо).
  1. 2.                  Көздүн үстүн жаап турган териси. Гүлайым көздөрүн сурмалуу жапкагы менен далдалап, башын төмөн карай эңилтти (Бейшеналиев).
  2. 3.                  Калканч, коңул. Жапкак таштын алдына Нуруш от жакты (Убукеев).