жака

зат. 1. Кийимдин адамдын моюну туура келген жерине ылайыкталып тигилген бөлүгү. Тик жака. Кайырма жака түлкү ичик Желбегей салып жамынып («Олжобай менен Кишимжан»).

1. 2.                  Жээк, чет жака, бир нерсенин бою. Кол жакасы. Жаркырап аккан чоң суусу Жакасы салкын көлөкө (Үсөнбаев).
2. 3.                  Тоо этеги, тоо алды. Эл жайлоодон жакага түштү. Баасы кымбат, баркы

өйдө, Жакасына пахта айдап (Үсөнбаев).
¨ Жакасын кармануу — таң калуу; үрөйү учуу; коркуу.