үнсүз
Толковый словарь кыргызского языка (1969)сын. 1. Үн чыгарбаган, добушсуз, унчукпаган. Чоң эне небересинин жоругуна үнсүз башын ийкеледи (Сыдыкбеков).
2. лингв. Айтылганда ооздон чыккан аба жолтоолукка учурап, үн менен шыбыштын же жалаң гана шыбыштын катышуусу менен айтылган тыбыштар (мис.: б, в, г, д, т , с ж. б.) .
2. лингв. Айтылганда ооздон чыккан аба жолтоолукка учурап, үн менен шыбыштын же жалаң гана шыбыштын катышуусу менен айтылган тыбыштар (мис.: б, в, г, д, т , с ж. б.) .