турактуу

сын. 1. Бир жерден орун алган, бир жерде дайыма жашоочу. Турактуу эл.
2. Туруктуу, өзгөрбөс, турумдуу. Турактуу ошол тоону кылган сайран, Жапайы арстан, аюу, толгон айбан (Бөкөнбаев).