төөнөгүч
Толковый словарь кыргызского языка (1969) зат. Тукул башы уруйган, же бир жагы кооздук үчүн жасалган төөнөп бекитүү үчүн пайдаланылуучу ийне; жаканы, көкүрөктү ж. б. кымтылап же төөнөп бекитип коё турган, көрүнүп турган бет жагы кооздолгон кооздук.