тизе Толковый словарь кыргызского языка (1969) зат. Шыйракты сан жилик менен бириктирип турган муун, анын үстүндөгү томук сөөк. Ачкыл Токтогулдун тизесине жаба төгүлдү (Аалы). Эңкейишке жүгүрүп, Эки тизем ооруттум (Осмонкул).