тек

I зат. 1. Келип чыккан түбү, түпкү укум-тукуму, негизи. Муратбек тегин уксаң, кедей (Абдыраманов). Билбеймин ата-тегиңди, Аныктап айтчы кебиңди (Токтогул).
2. Жер кыртышынын составдык бөлүгүнөн болгон, көбүнчө туруктуу составдан турган же жерден казылып алынуучу минерал. Тоо тектери.
ТЕК II такт. 1. Тынч, жөн эле, тим. Тек тур. Тек тура албай азоо аттай жулунат (Осмонкул). Кел большевик, олтурба тек, Суу чыгарам таштан да (Аалы).
2. Бекерге, жокко. Үмүт текке кеткен жок («Советтик Кыргызстан»). Колхозчулар убактысын текке кетиришкен жок (Бейшеналиев).