нан

I зат. Жуурулган камырдан бышырылган тамак, токоч. Аштык алып нан кылам, Жибек алып тон кылам (Тоголок Молдо). Алым нандан тиштеп, Чайдан ууртады (Жантөшев).
♦ Нан болуу — жалпаюу, былчыюу, былчыйып же жалпайып калуу; талкалануу; өлүү. Муну менен тартышкан бенде нан болгон («Манас»). Майга бышкан нандай — абдан ылайык келүү, абдан дурус, сонун.
НАН II туурасы: ынан.