Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. 1. Боз үйдүн туурдугунун ортосунан айландыра бастырган
жип. Ат байланган отуздай, Тегерете кырчоодо (Токтогул). Кызыл үйдүн кырчоосунда илинген колхоздун кызыл желеги (Баялинов).
2. Алкак. Кырчоосун талдан салып, арчадан жасаган эки кичине челек (Жантөшев).
♦ Бел кырчоо — бел, белдин тушу, орто жери. Бел кырчоого келип калган калың карандыздын арасына отура калды (Жантөшев).