кырчаңгы
Толковый словарь кыргызского языка (1969) зат. 1. Жылкыда боло турган териси жараланып жыдый баштаган кычыштырма оору. Кышын-жайын семиртип, Жылкыны жакшы баккыла, Кырчаңгы кылып жүдөтпөй (Үсөнбаев). Кырчаңгы, арык, ачка эшек кейпи, Кыбырап сылтый басып боз да келди (Осмонов).
2. өт. Бирөөгө тийише берген, жен турбай тийишип сөз айта берүүчү.
2. өт. Бирөөгө тийише берген, жен турбай тийишип сөз айта берүүчү.