коюн

зат. 1. Адамдын көкүрөк, колтук жагы, кийим менен дененин арасы. Отунчу бөдөнөнү койнуна катып үйүнө кетиптир (Сыдыкбеков). Айнысахан түйүнчөктү койнуна катты (Жантөшев).

1. 2.                  Адам жаткан төшөктүн ичи. Акылай баласын койнуна алып жатты («Ала-Тоо»).
2. 3.                  Арасы, ичи (мейкиндик, орун жөнүндө). Суусамырдын кең коюну миллиондогон мал болсо да кенен батырчудай (Байтемиров). Жаркырап жердин койнунан, Жайнап чыккан аккан суу (Барпы).

¨ Коюн-колтук алышуу к. колтук.