Толковый словарь кыргызского языка. 2015
Өзүн начар сезип, эс-учун жоготкон же өзүн кармай албай алсыраган абалга келүү. Аптыгып, оозу-мурду менен суу жутуп алып, көңүлү караңгылай түштү (Жигитов). Токтогулдун көңүлү караңгылап, эс-учун билбей калды (Токомбаев). В.: Көөнү караңгылоо. Акындын көөнү караңгылап, башы айланды (Бейшеналиев). Көзү караңгылоо.