кепич Толковый словарь кыргызского языка (1969) зат. Булгаарыдан колго ултарылган галош сыяктуу бут кийим. Анархан кепичин коңултак кийип сыртка чыкты (Жантөшев). Эне босогодогу кепичин бутуна илди да, каалганы ачты («Ала-Тоо»).