кеп
Толковый словарь кыргызского языка (1969)I зат. 1. Сөз, сүйлөшүлгөн сөз, айтылган сөз. Кеп көтөрбөй жакшы болбойт, тер көтөрбөй күлүк болбойт (макал).
2. өт. Мандем, себеп, иш. — Баса, мунун иреңинин азып кеткенинде кеп бар (Каимов).
¨ Кепке-сөзгө келүү — жөнгө келүү; сүйлөшүүгө келүү. Кепке-сөзгө келбестен, Жакып хан чырды баштады («Семетей).
2. өт. Мандем, себеп, иш. — Баса, мунун иреңинин азып кеткенинде кеп бар (Каимов).
¨ Кепке-сөзгө келүү — жөнгө келүү; сүйлөшүүгө келүү. Кепке-сөзгө келбестен, Жакып хан чырды баштады («Семетей).