карын
Толковый словарь кыргызского языка (1969) зат. 1. Адамдардын, жаныбарлардын тамак сиңирүүчү органы. Эттин баарын, ичек-карыны менен казанга салдырышты (Баялинов).
¨ Таз карын к. таз. Ач карын — тамак иче элек, ачка бойдон. Алар наар татпастан, ач карын бойдон жөнөштү (Абдукаримов). Бите карын — битир, зыкым, сараң. Ак төөнүн карды жарылган убак — күз мезгили, бышыкчылык убак. Козу карын к. козу.
- 2. Ич, курсак. Дыйкандардын карды ток, Соодагерде нысап жок (Токтогул).
¨ Таз карын к. таз. Ач карын — тамак иче элек, ачка бойдон. Алар наар татпастан, ач карын бойдон жөнөштү (Абдукаримов). Бите карын — битир, зыкым, сараң. Ак төөнүн карды жарылган убак — күз мезгили, бышыкчылык убак. Козу карын к. козу.